Ruimte geven gaat me makkelijker af dan ruimte innemen

Over ruimte innemen, jezelf laten zien en waarom dat me aan het denken zette over Buiten Afscheid.

Ruimte innemen. Het klinkt zo eenvoudig.

Toch merk ik dat ik het zelf soms best lastig vind. Om mijn eigen plek in te nemen, uit te spreken wat ik wil of gewoon wat meer ruimte voor mezelf te vragen. Ik ben al snel geneigd rekening te houden met anderen. Is dit wel het juiste moment? Vraag ik niet te veel? Zit de ander hier eigenlijk wel op te wachten? En voordat ik het weet, ben ik meer bezig met wat een ander misschien denkt of nodig heeft dan met wat ik zelf wil.

De laatste tijd ben ik me daar wat bewuster van geworden. Niet omdat ik ineens een heel ander mens wil worden, maar omdat ik merk dat het me soms in de weg zit. Ik zou graag wat vrijer willen zijn in het uitspreken van mijn gedachten, mijn wensen en mijn behoeften. Zonder steeds die afweging te maken of dat voor een ander wel uitkomt.

Een onverwacht inzicht

Tijdens een gesprek met Peggy van In 't Maanlicht hadden we het over dit thema. Over ruimte innemen, jezelf laten zien en hoe vanzelfsprekend – of juist niet – dat soms voelt. En ineens viel er een kwartje.

Want ruimte is ook zo'n belangrijk onderdeel van Buiten Afscheid. Sterker nog, het is de basis van alles wat ik daar wil bieden. Mijn slogan is niet voor niets: 'Alle ruimte voor een mooi afscheid.' En terwijl ik zelf soms zoek naar de ruimte om mijn eigen plek in te nemen, wil ik bij Buiten Afscheid juist dat anderen alle ruimte ervaren om hun eigen keuzes te maken. Dat zette me aan het denken. Misschien vind ik het wel veel vanzelfsprekender om ruimte te maken voor anderen dan om die ruimte zelf in te nemen. Dank je wel, Peggy, voor dit mooie inzicht.

Ruimte om afscheid te nemen op jouw manier

Bij Buiten Afscheid vind ik het belangrijk dat mensen zich vrij voelen om afscheid te nemen op een manier die bij hen past. Want geen mens is hetzelfde. Geen familie is hetzelfde. En dus hoeft ook geen afscheid hetzelfde te zijn.

De ene familie heeft behoefte aan rust en stilte. De andere wil juist veel mensen om zich heen. Er wordt gehuild, maar soms ook volop gelachen. Er worden herinneringen opgehaald, verhalen verteld of er wordt gewoon samen gezeten, zonder dat er iets gezegd hoeft te worden. Sommige families weten precies hoe ze de dagen rondom het afscheid willen invullen. Anderen ontdekken dat gaandeweg. En dat is allemaal goed.

Ik hoop dat mensen bij Buiten Afscheid voelen dat ze niet hoeven te voldoen aan verwachtingen. Dat ze zich niet hoeven af te vragen hoe het hoort of iets wel gebruikelijk is of wat anderen ervan zullen vinden. Dat ze durven kiezen voor wat voor hen goed voelt. Want juist in een periode waarin zoveel op je afkomt, is het waardevol als er een plek is waar je even niets hoeft. Waar tijd en aandacht zijn. Waar ruimte is voor verdriet, maar ook voor alles wat daarnaast bestaat.

Waarom die ruimte zo belangrijk is

Ik ben ervan overtuigd dat de manier waarop je afscheid neemt van een dierbare doorwerkt in de jaren daarna.

Een overlijden brengt verdriet en gemis met zich mee. Dat verandert een mooi afscheid niet. Maar hoe je die laatste dagen samen hebt beleefd, kan wel van betekenis zijn voor de herinneringen die je meeneemt.

Misschien denk je later terug aan die avond waarop jullie met de hele familie nog bij elkaar zaten. Aan de verhalen die werden verteld. Aan de muziek die zo goed bij iemand paste. Of aan dat ene rustige moment waarop je nog even alleen bij je dierbare kon zijn. Soms zijn het juist de kleine dingen die achteraf zo waardevol blijken. Het gevoel dat je de tijd hebt gehad. Dat je hebt kunnen doen wat je graag wilde. Dat er ruimte was voor wat op dat moment belangrijk voor je was.

Natuurlijk verloopt niet ieder afscheid precies zoals je had gehoopt. En niet iedereen kijkt op dezelfde manier terug op die dagen. Maar ik geloof dat wanneer je afscheid hebt kunnen nemen op een manier die bij jou en je dierbare past, de herinnering daaraan troost kan bieden. Niet alleen in de eerste weken of maanden, maar soms nog jaren later.

Dat is wat Buiten Afscheid voor mij zo'n bijzondere plek maakt. Het gaat niet alleen om een fijne, huiselijke omgeving, maar vooral om het gevoel dat mensen daar mogen zijn zoals ze zijn, met alles wat er op dat moment is.

En hoe zit het met mijn eigen ruimte?

Sinds dat gesprek met Peggy laat die gedachte me niet helemaal los.

Waarom vind ik het zo belangrijk dat anderen de vrijheid voelen om hun eigen keuzes te maken, terwijl ik het zelf soms lastig vind om die ruimte in te nemen? Ik heb daar nog geen pasklaar antwoord op.

Misschien ben ik gewend om eerst naar anderen te kijken. Misschien vind ik het gemakkelijker om ruimte te geven dan om er zelf om te vragen. En misschien mag ik nog wat meer ontdekken wat ik eigenlijk zelf wil, los van wat anderen vinden of verwachten. Het is iets waar ik de komende tijd bewuster bij wil stilstaan. Niet om voortaan altijd vooraan te staan of overal het hoogste woord te hebben. Dat past ook helemaal niet bij mij. Maar wel om wat gemakkelijker mijn eigen plek in te nemen. Om mijn wensen en behoeften net zo serieus te nemen als die van anderen. En om mezelf wat vaker de ruimte te gunnen om gewoon mezelf te zijn.

En misschien zit daar voor mezelf wel de mooiste les in.

Dat de ruimte die ik anderen zo graag gun, er voor mijzelf ook mag zijn.

Hartelijke groet, Hella