5 Jaar Buiten Afscheid, 50 families & evenzoveel dierbare herinneringen

De afgelopen week heb ik veel teruggedacht aan de afgelopen vijf jaar. Aan alles wat zich bij Buiten Afscheid heeft afgespeeld. Aan de families die hier zijn geweest, de bijzondere ontmoetingen en de momenten die me altijd zullen bijblijven.

• Ik denk aan de ouders die afscheid moesten nemen van hun dochter. Aan dat lieve meisje dat door een noodlottig ongeval om het leven kwam. Nog altijd vind ik het zo oneerlijk dat zij er niet meer is.

• Aan de jonge man die door zelfdoding om het leven kwam. Het was de eerste keer dat ik van zo dichtbij met een dergelijk verlies werd geconfronteerd. Ik weet nog hoe ik zocht naar de juiste woorden voordat ik zijn familie zou ontmoeten. Wat zeg je tegen ouders die hun kind op deze manier hebben verloren? Zijn er überhaupt woorden die op zo'n moment iets kunnen betekenen? Ik leerde dat het niet altijd gaat om de juiste woorden vinden. Soms is er gewoon zijn, luisteren en ruimte geven aan het verdriet het belangrijkste.

• Aan mijn eigen dierbare vriendin die na haar overlijden bij Buiten Afscheid verbleef. Wat was het bijzonder, maar ook confronterend, om ineens zelf aan de andere kant te staan. Om niet alleen degene te zijn die voor anderen zorgt, maar ook zelf afscheid te moeten nemen van iemand die me lief was.

• Aan de man die thuis nog nietsvermoedend zijn boodschappen in de koelkast had gezet. En hoe diezelfde boodschappen, na zijn plotselinge overlijden, bijna diezelfde dag nog in de koelkast van Buiten Afscheid stonden. Een klein, alledaags detail dat zo veel zegt over hoe abrupt het leven kan veranderen.

• Aan de vader die in een tent in de tuin overnachtte, omdat hij zo graag dichtbij zijn overleden zoon wilde zijn en de logeerkamers al bezet waren.

• Aan de jongens die samen met hun vader bij hun overleden moeder naar het EK voetbal keken. Omdat ze dat altijd samen deden. En hoe pittig deze week was, omdat hun moeder van mijn leeftijd was en ik mijn eigen jongens zag zitten.

• Aan de vader van een vriend van onze dochter die bij Buiten Afscheid verbleef. Een bijzonder moment waarop mijn werk en onze privélevens elkaar ineens raakten.

• Aan onze voormalige buurman die met zijn overleden vrouw naar Buiten Afscheid kwam, om daar samen met hun zonen en hun gezinnen in alle rust afscheid van haar te nemen. Bijzonder om ook voor mensen uit onze eigen kennissenkring iets te kunnen betekenen.

• Aan de keren dat familieleden van mensen uit mijn eigen kennissenkring ineens te gast waren bij Buiten Afscheid. Hoe mijn persoonlijke leven en mijn werk elkaar op zulke momenten onverwacht kruisen.

• Ik denk aan de mensen die ervoor kozen hun laatste levensdagen bij Buiten Afscheid door te brengen. Die hier, omringd door hun dierbaren, in alle rust afscheid konden nemen van het leven.

• Aan de families die hier dagenlang samenkwamen. Aan oude herinneringen die werden opgehaald en nieuwe herinneringen die juist in die laatste dagen samen werden gemaakt.

• Aan intens verdrietige momenten, de tranen en de stilte. Maar ook aan de keren dat er aan diezelfde tafel onbedaarlijk werd gelachen.

• Aan de kleindochter die met haar was uit Amsterdam kwam, zodat ze bij oma kon zijn en ondertussen gewoon haar was kon doen. Zo vanzelfsprekend kan samenzijn hier soms worden.

• Aan het warme gevoel als ik binnenkom en zie dat er in de keuken wordt gekookt voor de naaste familie. Hoe mensen, midden in hun eigen verdriet, voor elkaar zorgen. Soms met niet meer dan een pan soep, een gedekte tafel of een kop koffie op het juiste moment.

• Aan de familie met Chinese roots, voor wie familieleden helemaal uit China overkwamen. Met maar liefst 100 kilo aan Chinese lekkernijen die ze hadden meegenomen naar Buiten Afscheid. Een bijzondere manier om ook hier iets van thuis samen te brengen.

• Aan kinderen die spelend door de tuin trokken en met hun vrolijkheid reuring en luchtigheid brachten in verdrietige dagen.

• Aan families die buiten op het terras van de zon genoten. Aan de tafel in de woonkamer waar vaak heel hard gewerkt wordt en die regelmatig vol ligt met foto's die uitgezocht moesten worden voor de uitvaart.

• Aan de uitvaartonderneemster uit Noord-Holland die hier bleef overnachten toen ze de uitvaart verzorgde van de vader van een goede vriendin. Hoe fijn dat Buiten Afscheid ook die praktische mogelijkheid kon bieden.

• Aan de keren dat families een jaar na het overlijden nog eens terugkwamen. Gewoon om weer even hier te zijn.

• Aan de vele keren dat ik hoorde: "Hella, we zijn zo blij dat we deze keuze gemaakt hebben." Woorden die me iedere keer opnieuw raken.

• Ik denk aan de woonkamer die we zo vaak hebben verbouwd om ruimte te maken voor een afscheidsceremonie. Aan de gigantische rode kist met een afbeelding van het Laatste Avondmaal. Aan het huis dat soms bijna bedolven was onder de bloemen.

• Aan de vele keren dat de bloemenband rondom de kist werd gevuld met bloemen die familie en vrienden zelf hadden meegebracht. Iedere bloem een persoonlijk gebaar, samen een prachtig en kleurrijk geheel.

• Aan de twee nichtjes die tijdens een intieme afscheidsceremonie uit volle borst ‘Opa’s aan de top’ zongen. Zo'n ontwapenend en liefdevol moment dat me altijd zal bijblijven.

• Aan de familie die - heel intiem - aan de eettafel afscheid nam van oma, met een lekkere appeltaart erbij. Gewoon omdat oma daar zo van hield. Een klein, persoonlijk gebaar dat het afscheid helemaal eigen maakte.

• Aan de familie die na afloop tegen me zei: "We hadden eigenlijk helemaal geen uitvaart meer nodig, omdat we hier alles hebben kunnen doen en zeggen wat we wilden." Woorden die voor mij zo mooi samenvatten wat Buiten Afscheid voor een familie kan betekenen.

• Aan de bijzondere vormen van rouwvervoer die hier voor kwamen rijden. En aan mezelf, midden op de Postbaan, om het verkeer even tegen te houden en de overledene bij vertrek uit te zwaaien.

• Aan de families die nog lang bleven nadat hun dierbare was opgehaald. Om samen te eten, na te praten en nog even met elkaar in die bubbel te blijven.

• Aan de keren dat er uitgebreid werd geborreld, herinneringen werden gedeeld en het leven werd gevierd. Maar ook aan de afscheidsmomenten die juist heel klein en ingetogen waren.

• Aan al die keren dat ik 's ochtends, vlak nadat ik wakker ben geworden, naar Buiten Afscheid loop. En 's avonds, voordat ik naar bed ga, opnieuw. Gewoon om te kijken of alles goed is met de overledene en de vaatwasser in of uit te ruimen. Een klein ritueel dat in die vijf jaar zo vanzelfsprekend is geworden.

• Ik denk aan onze kinderen die regelmatig bijspringen om alles weer op tijd klaar te krijgen voor een volgende familie. Aan Frank, die ongemerkt heel wat uurtjes als technische dienst van Buiten Afscheid heeft doorgebracht.

• Aan de fijne samenwerking met alle uitvaartbegeleiders die hier de afgelopen vijf jaar zijn geweest. Ieder met een eigen manier van werken, maar allemaal met hetzelfde doel: families zo goed mogelijk begeleiden bij het afscheid van hun dierbare. Bijzonder om dat samen te mogen doen.

• En aan de mooie gesprekken, de onverwachte ontmoetingen en de keren dat Buiten Afscheid ook een plek mocht zijn voor kunst en cultuur, tijdens de Kunstroute en Gluren bij de Buren.

• En zo zijn er nog zoveel meer.

  
  

Vijf jaar. Vijftig families. Vijftig verhalen.

Wat me vooral raakt als ik terugkijk, is hoeveel leven er in die vijf jaar is geweest op een plek waar afscheid nemen centraal staat.

Hoe verdriet en liefde, stilte en gezelligheid, loslaten en samenzijn hier zo dicht bij elkaar kunnen liggen.

Ik voel me bevoorrecht dat ik bij zoveel bijzondere momenten aanwezig mocht zijn. Dat families mij hun vertrouwen gaven en dat Buiten Afscheid voor hen, al was het maar voor een paar dagen, een plek mocht zijn waar ze zich thuis voelden.

Vijf jaar geleden begon het met een idee. Inmiddels zijn het zoveel dierbare herinneringen die ik met me meedraag. En die me telkens opnieuw laten voelen waarom ik dit ooit ben begonnen. ❤️

Buiten Afscheid. Alle ruimte voor een mooi afscheid.

Hartelijke groet, Hella