En het begon met dat ene telefoontje

Vijf jaar geleden begon Buiten Afscheid met een onverwacht telefoontje. Inmiddels hebben 50 families hier op hun eigen manier afscheid genomen van iemand die hen dierbaar was. Een mooi moment om terug te kijken op hoe het allemaal begon.

Een telefoontje dat ik nooit zal vergeten

11 november 2021. Ik stond op het punt om de deur uit te gaan. De najaarscompetitie van de tennis zat erop en dat gingen we gezellig vieren met een etentje. Mijn jas had ik al aan, ik stond zelfs al buiten, toen mijn telefoon ging. Patricia Helsby van Cordis Uitvaart. "Hella, is Buiten Afscheid beschikbaar?"

Oei. Ja, natuurlijk!

Maar eerlijk is eerlijk, ik had niet verwacht dat die vraag zó snel zou komen.

De verbouwing van Buiten Afscheid was net achter de rug en op hoofdlijnen was alles klaar voor gebruik. Maar ik was tussen de bedrijven door nog volop aan het schoonmaken en bezig met de bekende laatste puntjes op de i. En ineens moesten die puntjes er allemaal tegelijk komen.

Mijn tennisvriendinnen afgebeld. Dat etentje moesten ze maar even zonder mij doen.

Samen met Frank en onze zonen Lars en Thieu gingen we als een razende aan de slag. De laatste schoonmaakklusjes, nog snel wat boodschappen in huis halen, alles netjes klaarzetten en natuurlijk de kaarsjes aan. En daar stond ik dan. Een uur eerder nog klaar voor een gezellig avondje uit. Nu klaar om de allereerste familie bij Buiten Afscheid te ontvangen.

Zo begon het dus. Niet met een feestelijke opening of een officieel moment, maar met een telefoontje en een familie die een fijne plek zocht om afscheid te nemen.

De woorden van de eerste familie

Ik weet nog hoe spannend ik het vond om die eerste familie te ontvangen. Want hoewel ik zelf helemaal overtuigd was van het concept, wist ik natuurlijk nog niet hoe families Buiten Afscheid daadwerkelijk zouden ervaren.

Zouden ze zich hier thuis voelen? Zou de huiselijke omgeving hen de rust bieden die ik voor ogen had? En zou het fijn zijn om op deze manier, in alle privacy en in hun eigen tempo, afscheid te kunnen nemen?

Na het afscheid van Rick liet zijn familie een recensie achter die ik nooit ben vergeten.

Ik weet nog hoe bijzonder ik het vond om dit te lezen. Want dit was precies wat ik met Buiten Afscheid had willen creëren. Een plek waar mensen zich thuis voelen. Waar verdriet er mag zijn, maar waar ook ruimte is voor liefde, herinneringen en samenzijn. Waar je niet steeds op de klok hoeft te kijken en waar je op je eigen manier invulling kunt geven aan die laatste dagen samen.

Dat juist de allereerste familie dit zo had ervaren, betekende ontzettend veel voor me.

50 families. En geen enkel afscheid hetzelfde.

Inmiddels zijn we vijf jaar verder. Vijf jaar waarin 50 families hun weg naar Buiten Afscheid hebben gevonden. En wat me misschien nog wel het meest is bijgebleven, is hoe verschillend al die families en hun wensen waren.

Ik denk aan de families die hier dagenlang samenkwamen. Aan de verhalen van vroeger die opnieuw werden verteld, maar ook aan de nieuwe herinneringen die juist in die laatste dagen samen werden gemaakt.

Aan ouders die afscheid moesten nemen van hun kind. Aan kinderen die hun vader of moeder moesten loslaten. Aan de intens verdrietige momenten, de tranen en de stilte. Maar ook aan de keren dat er aan diezelfde tafel onbedaarlijk werd gelachen om herinneringen en verhalen die voor altijd zullen blijven.

Ik denk aan de families die buiten op het terras zaten, genietend van de zon en van het samenzijn. Aan de tafel in de woonkamer die soms helemaal vol lag met foto's, omdat er nog zoveel mooie herinneringen waren om uit te kiezen voor de uitvaart.

Aan al die keren dat we de woonkamer weer eens helemaal verbouwden. Stoelen aan de kant, meubels verschuiven, alles net even anders. Omdat iedere familie andere wensen had voor de afscheidsceremonie en we daar samen een passende invulling aan wilden geven.

En zo zijn er nog zoveel meer momenten die me zijn bijgebleven. Grote, indrukwekkende gebeurtenissen, maar misschien nog wel vaker de kleine, ogenschijnlijk gewone momenten.

Momenten van verdriet, liefde, verbondenheid en soms ook onverwachte lichtheid.

Vijftig families. Vijftig verschillende verhalen. En zoveel dierbare herinneringen die ik met me meedraag.

.

Wat vijf jaar mij hebben geleerd

In de afgelopen vijf jaar heb ik vooral geleerd dat er niet één manier is om mooi afscheid te nemen.

Wat voor de ene familie heel waardevol is, hoeft dat voor een andere familie helemaal niet te zijn.

De één heeft behoefte aan rust en stilte. De ander wil juist zoveel mogelijk mensen om zich heen verzamelen. Sommige families vinden troost in vaste rituelen, terwijl anderen het liefst alles op hun eigen manier doen.

En ook tijdens de dagen van opbaring veranderen behoeften soms. Waar iemand eerst graag ieder moment dichtbij zijn dierbare wilde zijn, kan er na een paar dagen behoefte ontstaan aan wat meer afstand.

Het is allemaal goed.

Wat ik belangrijk vind, is dat families de ruimte voelen om daarin hun eigen keuzes te maken.

Dat ze niet het gevoel hebben dat iets moet, maar dat ze mogen ontdekken wat voor hen prettig en passend is.

En als ik dan achteraf hoor dat die dagen bij Buiten Afscheid, ondanks al het verdriet, ook mooie en dierbare herinneringen hebben opgeleverd, dan raakt me dat nog altijd.

Dankbaar voor het vertrouwen

Vijf jaar Buiten Afscheid.

Natuurlijk ben ik trots op wat ik heb opgebouwd. Maar bovenal ben ik dankbaar.

Dankbaar voor de 50 families die mij hun vertrouwen hebben gegeven. Die mij toelieten op een kwetsbaar moment in hun leven en voor wie ik een klein stukje van betekenis mocht zijn.

Dankbaar ook voor de uitvaartbegeleiders die Buiten Afscheid weten te vinden en hun families op deze mogelijkheid wijzen. Met wie ik op een fijne manier mag samenwerken, ieder vanuit onze eigen rol, maar met hetzelfde doel: een afscheid dat past bij de mensen om wie het gaat.

Als ik terugdenk aan die avond van 11 november 2021, moet ik nog steeds een beetje glimlachen.

Aan de haast, de schoonmaakspullen, de boodschappen en de kaarsjes die op het laatste moment werden aangestoken. Maar vooral aan die eerste familie.

Zij zullen altijd een bijzonder plekje in mijn herinneringen houden.

Vijf jaar geleden begon het met een idee. Inmiddels zijn het 50 verhalen die ik met me meedraag.

En die me er telkens opnieuw aan herinneren waarom ik dit ooit ben begonnen.

Hartelijke groet,

Hella de Wit