Even stilstaan ... kan zoveel rust brengen

Het was nieuwjaarsdag. Ik zat op de bank en liet me meevoeren door het Nieuwjaarsconcert. Een traditie die voor mij hoort bij het begin van het en nieuwe jaar. Op dat moment ging de telefoon en kreeg ik de melding van een mevrouw op leeftijd die was overleden. Omdat het afscheidshuis op dat moment nog in gebruik was, werd zij twee dagen later overgebracht naar Buiten Afscheid. In die dagen ertussen had de wereld zich stilletjes ingepakt. Het huis en de tuin lagen onder een zachte laag sneeuw. Alsof de tijd even langzamer mocht gaan.

Afscheid op eigen wijze

De familie gebruikte het huis op een manier die bij hen paste. Niet alleen zijzelf, maar ook familie, vrienden en buren kwamen langs om afscheid te nemen. Er was geen haast en geen vast programma. Mensen zaten rustig om haar heen.

Er werden herinneringen gedeeld, er werd gemijmerd en soms werd er gezwegen. Gewoon er zijn.

Een vraag die blijft hangen

In een gesprek met haar dochter zei ze iets wat bleef hangen. “Ik vraag me af hoe het kan dat ik me hier niet op heb voorbereid. Dat ik niet met mijn moeder heb gesproken over haar laatste wensen. Het is nou ook niet zo dat ze heel onverwachts is overleden… en toch moeten er nu zoveel beslissingen worden genomen waar we al best eens over na hadden kunnen denken.”

We spraken er verder over. Vaak zit het niet voorbereiden hem juist daarin: niet met de dood bezig willen zijn. Het voor je uitschuiven, omdat het schuurt. Voor haar moeder was ziek zijn ook iets wat niet bij haar hoorde. Dat paste niet bij wie zij was. Zij niet.

Voorbereiden hoeft niet zwaar te zijn

En toch kan juist een kleine beetje voorbereiding zoveel rust geven. Het hoeft niet zwaar te zijn. Het hoeft niet allesomvattend. Het vraagt niet om alles vast te leggen. Soms begint het simpelweg met ruimte maken voor een gesprek. Voor wat iemand belangrijk vindt. Of voor wat je zelf graag zou willen.

Sporen in de sneeuw

Buiten liet de sneeuw zien hoe stil het kon zijn. Op sommige plekken zag je niets anders dan kleine vogelpootjes. Sporen van leven, midden in de stilte. Mijn workout die dagen bestond uit sneeuwschuiven. Steeds weer een pad vrijmaken. Niet om alles weg te halen, maar om het begaanbaar te houden.

Binnen gebeurde iets vergelijkbaars. Er ontstond ruimte. Om samen te zijn. Om afscheid te nemen. Om het leven te eren zoals het was. En terwijl de sneeuw langzaam smolt, bleef die gedachte zacht aanwezig: dat even stilstaan, vooraf, het afscheid later lichter kan maken.

Een gesprek voor later ...

Misschien is het geen gesprek voor later, maar voor een rustig moment tussendoor. Welke wens schiet jou te binnen nu je dit leest?

Warme groet, Hella